Grzesznicy nie zaznają spokoju

Jest druga połowa XIX wieku. Baldur, młody rybak z Wysp Owczych, żyje z dala od wielkiego świata, wśród klifów, o które uderzają morskie fale. Wysoki, przystojny i małomówny mieszka z matką na odludziu. Nigdy nie wypłynął dalej niż za linię horyzontu. Pewnego dnia chłopak rozbija swoją łódź o skały i wpada do lodowatej wody. Ratuje go Helge, doświadczony wielorybnik, człowiek wysmagany przez wiatr, sól i życie. Między mężczyznami rodzi się fascynacja, która z czasem przeradza się w pragnienie silniejsze od strachu. A opowieść o nich zamienia się w horror, który wstrząśnie życiem mieszkańców małej społeczności.

Duński film „Grzesznicy nie zaznają spokoju” to kino absolutne. Wytrawna, elegancka i hipnotyzująca mieszanka rasowego horroru, romansu, thrillera i kina grozy czerpiącego z wampirycznego folkloru. To film, który od pierwszych minut wciąga widza niczym silny morski prąd. Najpierw zachwyca oszałamiającymi zdjęciami i mrocznymi krajobrazami spowitymi mgłą, a później przeraża grozą. To jedna z najpiękniejszych filmowych historii miłosnych ostatnich lat. I jedna z najbardziej przerażających. Jeśli spodziewacie się opowieści o zakazanym uczuciu, czeka was niespodzianka. „Grzesznicy nie zaznają spokoju” nie jest kolejną melancholijną opowieścią o emocjach czy romansem. To wybitne, pełnokrwiste kino grozy, jedna z najbardziej lśniących gatunkowych pereł tego sezonu festiwalowego i jeden z tych filmów, po których trudno od razu wrócić do rzeczywistości.

Kasper Kalle stworzył jeden z najlepszych horrorów tego roku, w którym folklor splata się z przygodą, a czułość nieustannie ściera się z narastającym napięciem. Znakomitych aktorów, Egora Venneda i Pilou Asbæka, reżyser prowadzi z pewnością, której mogliby pozazdrościć mu twórcy o znacznie większym dorobku.