La grazia

Mężczyzna, który mimo upływu lat wciąż nie potrafi wybaczyć zmarłej żonie zdrady. Ojciec, który nie umie odnaleźć drogi do swojej córki. Powszechnie szanowany mąż stanu, na którego barkach spoczywa nie tylko los całego kraju, ale i życie dwojga skazanych na dożywocie. Wreszcie pełen sprzeczności człowiek, który nie potrafi wybaczyć sobie ani innym i wciąż zadaje pytanie: do kogo należą nasze dni?

Film La grazia zostawił mnie z poczuciem obcowania z kinem o - niestety - zgniłej duszy. To produkcja przeintelektualizowana, zbudowana na pseudofilozofii, która krąży wokół "wielkiego" pytania: „do kogo należą nasze dni?”, ale zamiast prowadzić do prawdy, grzęźnie w efekciarskich pozach i chłodnej kalkulacji.

Kulmin acyjna scena z umierającym koniem w dyskusji o eutanazji jest już dla mnie etycznym nadużyciem. To moment, w którym film przekracza granicę między refleksją a manipulacją emocjonalną.

Nie polecę ani tego tytułu, ani Parthenope („Bogini Partenope”). Oba zostawiły mnie z poczuciem pustki przykrytej warstwą estetyki i pozornej głębi. Wydmuszka.

T. 06-04-2026, 17:26

Wielki, wspaniały film wielkiego, wspaniałego włoskiego reżysera, cudownie zagrany, stawiający najważniejsze egzystencjalne pytania. Czy jednak przeciętny zjadacz chleba potrafi je sobie zadać? I to poruszające zdanie z końcowego fragmentu filmu: "Łaska to piękno wątpienia".

Marianna Turkiewicz 25-01-2026, 21:37