Wściekłość Pasoliniego

Giuseppe Bertolucci bierze na warsztat nowofalową „Wściekłość" z 1963 roku i decyduje się na rekonstrukcję części wyreżyserowanej przez Piera Paola Pasoliniego. Oryginalną wersję synergicznie współtworzyły przeciwstawne z punktu widzenia ideologii spojrzenia Pasoliniego i Giovannina Guareschiego, twórcy kultowej serii o Don Camillo (w wersji kinowej odgrywanego przez słynnego komika Fernandela). „Wściekłość" jest przykładem filmowego kolażu utkanego z materiałów audiowizualnych epoki, stając sie niejako jej świadectwem i zarazem artystycznym testamentem. Twórcy, nie ukrywając swoich ideologicznych predylekcji, próbują w sposób dość poetycki odpowiedzieć na pytanie „skąd biorą się wszelkie nieszczęścia, co jest źródłem gniewu i niezadowolenia". Pasolini dotyka w swojej części kwestii rewolucji węgierskiej, kubańskiej. Mówi o dekolonizacji i walce klas. Przywołując tragiczną śmierć Marilyn Monroe udowadnia również śmierć piękna. Reżyser opłakuje utratę kultury ludowej, rolniczej, opartej na prostych wartościach, osadzonej blisko tradycji i dosłownie „ziemi". Krytykuje boom ekonomiczny i uprzemysłowienie jako jedyną, „słuszną" możliwość rozwoju kraju, który dusi się nieustannie w swoim konserwatyzmie. Pasolini okazuje się być znów profetą, który przewiduje nadchodzącą dehumanizację i kulturową katastrofę.