Wódz i bocian

O świcie podobizny zasłużonych włochów spoglądają ze swoich pomników, porozrzucanych po placach i ogrodach, na budzące się miasto. Obserwują życie dookoła i snują smutne refleksje o upadku obyczajów w "Bel Paese". I tak Wódz Giuseppe Garibaldi, siedząc na swoim rumaku na jednym z głównych turyńskich placów, nie może się pogodzić z obecnym wizerunkiem kochanej ojczyzny i polemizuje ze statuą jakiegoś "cavaliere" Cazzaniga, wymownym symbolem panujących dziś elit finansowych i politycznych. I w tę codzienność wkomponują się postacie bohaterów filmu. Hydraulik Leo, wdowiec wychowujący samotnie dwoje dzieci (choć zmarła żona często odwiedza go i mu doradza); jego kolega po fachu Fiorenzo , chińczyk z zazdrosną żoną; Diana, młoda pomysłowa artystka, ale bez grosza; jej dziwaczny gospodarz, z którym zaprzyjaźni się syn Leo, Elia, opiekujący się tytułowym bocianem. Diana i Leo spotkają się w biurze szemranego mecenasa Malaffano (jak samo nazwisko sugeruje), gdzie ona za bardzo małe pieniądze ozdabia ścianę w poczekalni a dokąd on przyszedł szukać pomocy dla swojej córki, która nieświadomie stała się bohaterką erotycznego filmiku w internecie. Ich miłość okaże się jedynym przebłyskiem autentyczności i optymizmu w skażonej i skorumpowanej rzeczywistości.