Drogi Widzu, podczas świadczenia usług przetwarzamy dostarczane przez Ciebie dane zgodnie z naszą Polityką RODO.
Kliknij aby dowiedzieć się jakie dane przetwarzamy, jak je chronimy oraz o przysługujących Ci z tego tytułu prawach.
Informujemy również, że nasza strona korzysta z plików cookies zgodnie z Polityką cookies.
Podczas korzystania ze strony pliki cookies zapisywane są zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
W każdej chwili możesz wycofać zgodę na przetwarzanie danych oraz wyłączyć obsługę plików cookies, informacje
jak to zrobić przeczytasz tutaj i tutaj.
John Balance, Brian Eno, Simon Fisher-Turner, Momus
Peter Christopherson, Karol Szymanowski
Obsada
GŁOSY: Derek Jarman, Tilda Swinton, Nigel Terry, John Quentin
Nagrody
Edinburgh International Film Festival 1993, nagroda imienia Michaela Powella dla najlepszego brytyjskiego filmu roku (Best New British Feature) dla Dereka Jarmana
Stockholm Film Festival 1994, nagroda Honorable Mention dla Dereka Jarmana For an inspiration that takes matters of life and death beyond film form and all prize categories. (Za inspirację wynoszącą sprawy życia i śmierci ponad formę filmu i wszelkie kategorie nagród.)
Nominacje
Stockholm Film Festival 1994, nominacja do Bronze Horse
Czas trwania
74 minuty
Film jest ostatnią realizacją zmarłego na AIDS w 1994 roku Dereka Jarmana – brytyjskiego reżysera, scenarzysty, pisarza i poety. Jest uznawany za jeden z najbardziej kontrowersyjnych filmów. To obraz, który w całości składa się z błękitnego ekranu, muzyki oraz głosów docierających zza planu: dociekających znaczenia koloru, odkrywających najróżniejsze skojarzenia, ujawniających skrywane tajemnice, opisujących kolejne stadia choroby. Jest rodzajem intymnego dziennika człowieka, który ślepnie i zdaje sobie sprawę, że wkrótce umrze. Ostatnim kolorem, który widział reżyser, Derek Jarman był właśnie niebieski – stąd tytuł filmu.