Drogi Widzu, podczas świadczenia usług przetwarzamy dostarczane przez Ciebie dane zgodnie z naszą Polityką RODO. Kliknij aby dowiedzieć się jakie dane przetwarzamy, jak je chronimy oraz o przysługujących Ci z tego tytułu prawach. Informujemy również, że nasza strona korzysta z plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Podczas korzystania ze strony pliki cookies zapisywane są zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. W każdej chwili możesz wycofać zgodę na przetwarzanie danych oraz wyłączyć obsługę plików cookies, informacje jak to zrobić przeczytasz tutaj i tutaj. X
STRONA GŁÓWNA / REPERTUAR / ZAPOWIEDZI / WYDARZENIA / FESTIWALE / KINO / CENY BILETÓW / KONTAKT
FOTORELACJE / ZŁOTY GLAN / EDUKACJA FILMOWA / CHARLIE OUTSIDE / OPEN CINEMA / SKLEP / POLITYKA RODO

Amator
dramat, Polska 1979
ReżyseriaKrzysztof Kieślowski
ScenariuszKrzysztof Kieślowski
MuzykaKrzysztof Knittel
ObsadaJerzy Stuhr (Filip Mosz), Małgorzata Ząbkowska (Irka, żona Filipa), Ewa Pokas (Anna Włodarczyk), Stefan Czyżewski (dyrektor fabryki), Jerzy Nowak (Stanisław Osuch, kierownik Filipa), Tadeusz Bradecki (Witek Jachowicz), Marek Litewka (Piotrek Krawczyk), Bogusław Sobczuk (Kędzierski, redaktor tv), Krzysztof Zanussi, Andrzej Jurga, Alicja Bienicewicz (Jaśka), Tadeusz Rzepka (Wawrzyniec), Aleksandra Kisielewska (sekretarka Hania), Teresa Szmigielówna, Tadeusz Huk, Marian Osuch, Tadeusz Sobolewski
NagrodyZłoty Medal i nagroda FIPRESCI na MFF w Moskwie, 1979; Nagroda Jury Ewangelickiego na MFF w Berlinie Zachodnim, 1980; Grand Prix – „Zlote Lwy Gdańskie” na FPFF w Gdańsku, 1979; „Złoty Hugo” na MFF w Chicago, 1980
Czas
trwania
117 minut

„Amator” – film zaliczany do nurtu tzw. kina moralnego niepokoju jest pierwszym fabularnym sukcesem Kieślowskiego. Scenariusz został napisany m.in. na podstawie rozmów z amatorami filmowcami. Ten autotematyczny film bogaty w wątki autobiograficzne reżysera, jest zarazem autorefleksyjnym spojrzeniem na pracę dokumentalisty, poruszającym problem etyki filmowców w czasach PRL-u. „Amator” to również opowieść o narodzinach samoświadomości twórczej reżysera. Głównego bohatera filmu można traktować jako alter ego Kieślowskiego. Mosz podobnie jak Kieślowski kręci filmy dokumentalne, przeżywa rozterki twórcze i podlega ograniczeniom władzy podobnie jak zawodowi reżyserzy w czasach Polski Ludowej.

Filip Mosz, pracownik zakładu przemysłowego kupuje kamerę filmową, aby na taśmie utrwalać dzieciństwo swojej córeczki w polskiej rzeczywistości lat siedemdziesiątych. Od swego dyrektora otrzymuje propozycję nakręcenia filmu upamiętniającego jubileusz zakładu pracy. Ten amatorski film zyskuje uznanie dyrekcji, w następstwie czego Filip staje się odpowiedzialny za zorganizowanie klubu filmowego na terenie przedsiębiorstwa. Kolejne realizacje filmów zamieniają się w jego pasję i pochłaniają twórczo głównego bohatera, spychając na dalszy plan jego życie rodzinne. Filip pokazuje w swoich filmach najbliższe i zarazem najlepiej mu znane otoczenie, w którym żyje. Realizując reportaże m.in. o rodzinnym mieście, o koledze z pracy, krytycznie przedstawia problemy rzeczywistości. Staje się zaangażowanym społecznikiem, wrażliwym na niedolę ludzką, niesprawiedliwość otoczenia; porusza drażliwe tematy. To powoduje niezadowolenie dyrekcji.

W filmie samych siebie grają Sobolewski, Jurga, a także Zanussi, który uświadamia Filipowi społeczną odpowiedzialność reżysera. Sukcesy w konkursach, przychylność i zaangażowanie kolegów, stopniowo rodzą w Filipie samoświadomość reżysera i uzmysławiają mu wartość siły oddziaływania dokumentów, pozwalają odkryć dramaty społeczne. Jednocześnie ciągła nieobecność Filipa w domu doprowadza do kłótni z żoną. Jego działanie budzi w mieszkańcach miasteczka uznanie, a u przełożonych sprzeciw. Po telewizyjnej emisji dokumentu Filipa, jego przełożony odpowiedzialny za dział kultury w przedsiębiorstwie zostaje zwolniony z pracy. Uświadamia to Filipowi „ciemną stronę” roli dokumentalisty. Rozpad rodziny, niepokój twórczy, rozczarowanie budzą w nim niepewność, co do swoich przekonań. Postanawia zrezygnować z kręcenia filmów, aby poprzez poruszanie „niewygodnych tematów” nie wyrządzać szkody innym. Wraca do domu, z którego właśnie wyprowadziła się jego żona i córka. Włącza i kieruje kamerę na siebie. Ostatnia symboliczna scena sugeruje refleksję: reżyser najpierw powinien poznać siebie i poprzez swą obserwację wewnętrzną uprawomocnić siebie do opisu świata kamerą.




Dodaj opinię o filmie:

Podpis:
E-mail:

Znajdź film

Repertuar

Filmy

Wydarzenia

» REZERWACJA BILETÓW



www.OpenCinema.pl
Zapraszamy do współpracy przy
organizacji kina letniego



Copyright 2019 © Kino Charlie - Wszelkie prawa zastrzeżone / Polityka RODO / Polityka Cookies