Palacz zwłok

Poruszająca ekranizacja równie poruszającej powieści Ladislava Fuksa.
Przejmujące studium szaleństwa, w które stopniowo popada pracownik praskiego krematorium.
Karl Kopfrkingl jest szczęściarzem, bo lubi swoją pracę. Krematorium to dla niego wielki tryumf człowieczeństwa – w 75 minut kłopotliwe ludzkie zwłoki zamieniają się w wygodną garstkę prochu, a dusza – jak lubi powtarzać – ulatuje w eter. Bohater odgrywa tu rolę Charona i czuwa nad każdym aspektem procesu. Wszystko odbywa się bez znoju – czysto, higienicznie i przy łagodnych dźwiękach klasycznej muzyki. Karl lubi czystość, higienę i klasyczną muzykę. Dlatego nie przestaje się uśmiechać. (…) "Palacz..." jest urzeczywistnioną fantazją szaleńca, który każde świństwo i każdy przeskok w myśleniu potrafi bezboleśnie włączyć w łagodny obraz samego siebie. Szaleństwo Karla to ultra-konformizm, który pozwoli mu siłą woli zamienić krew w we własnych żyłach na niemiecką, a zabijanie postrzegać w kategoriach ratowania duszy. Nawet ulubioną lekturę o filozofii Tybetu Karl potrafi bezboleśnie włączyć w nauki faszyzmu. Jest jak predator, który potrafi wtopić się w tło i czekać na dogodny moment, by zabić. (…).

„Palacz zwłok” w reżyserii Juraja Herza oglądany dzisiaj, po ponad czterdziestu latach od jego realizacji, prawdziwie zaskakuje. Przede wszystkim tym, z jaką intensywnością, zarówno w warstwie treściowej, jak i formalnej, oddziałuje na widza, z każdą minutą coraz mocniej angażując go w rozgrywające się na ekranie wydarzenia, zupełnie niczym pętla zaciskająca się na szyi głównego bohatera – pana Kopfrkingla".
www.stopklatka.pl

Co tu dużo pisać - złote lata 60-te kina czeskiego. Wówczas szok, dzisiaj niedowierzanie ale nadal znakomite.

Septimus 14-09-2011, 18:30