Ta strona korzysta z plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. [X]


Biografia
Woody Allen
więcej
Pedro Almodóvar
więcej
Robert Altman
więcej
Michelangelo Antonioni
więcej
Julian Antoniszczak
więcej
Andrzej Barański
więcej
Stanisław Bareja
więcej
Matthew Barney
więcej
Marco Bellocchio
więcej
Ingmar Bergman
więcej
Bernardo Bertolucci
więcej
Joel i Ethan Coen
więcej
Sofia Coppola
więcej
Franco de Pena
więcej
Doris Dörrie
więcej
Federico Fellini
więcej
Tony Gatlif
więcej
Aleksiej German
więcej
Sławomir Grünberg
więcej
Dušan Hanák
więcej
Jim Jarmusch
więcej
Wojciech Jerzy Has
więcej
Aki Kaurismaki
więcej
Bartosz Kędzkierski
więcej
Krzysztof Kieślowski
więcej
Takeshi Kitano
więcej
Jan Jakub Kolski
więcej
Stanley Kubrick
więcej
Akira Kurosawa
więcej
Emir Kusturica
więcej
Mike Leigh
więcej
Claude Lelouch
więcej
Witold Leszczyński
więcej
Lech Majewski
więcej
John Malkovich
więcej
Jiri Menzel
więcej
Andrzej Munk
więcej
Kira Gieorgijewna Muratowa
więcej
Jaromir Nohavica
więcej
Manoel de Oliveira
więcej
Chan-wook Park
więcej
Alan Parker
więcej
Pier Paolo Pasolini
więcej
Paweł Pawlikowski
więcej
Roman Polański
więcej
Volker Schlöndorff
więcej
Ulrich Seidl
więcej
Jim Sheridan
więcej
Andriej Siergiejewicz Michałkow-Konczałowski
więcej
Aleksander Sokurow
więcej
István Szabó
więcej
Lars von Trier
więcej
Francois Truffaut
więcej
Gus Van Sant
więcej
Alex van Warmerdam
więcej
Luchino Visconti
więcej
Wim Wenders
więcej
Wojciech Wiszniewski
więcej
Przemysław Wojcieszek
więcej
Petr Zelenka
więcej
Jan Švankmajer
więcej
Andrzej Żuławski
więcej


Aleksander Sokurow

BIOGRAFIA

Znakomity reżyser, cieszący się wielkim uznaniem na całym świecie, jest jednak mało znany w Polsce. Aleksander Sokurow urodził się 14 czerwca 1951 roku w Podoriwkach w obwodzie Irkuckim, w rodzinie weterana II wojny światowej. W dzieciństwie wraz z całą rodziną wielokrotnie przeprowadzał się, co sprawiło, że pierwsze trzy klasy szkoły podstawowej ukończył w Legnicy, kontynuował natomiast w Warszawie, a maturę zdawał w Turkmenii.Po skończeniu liceum w 1968 roku przyszły reżyser dostał się na wydział historyczny Uniwersytetu w Gorkim. Już na początku studiów (1969) zaczął pracować w telewizji, najpierw obejmując stanowisko pomocnika, a następnie asystenta reżysera. Pozwoliło mu to oswoić się z kinem i techniką telewizyjną i już jako 19-latek realizował pierwsze programy telewizyjne.

W ciągu sześciu lat zrobił kilka filmów dokumentalnych i programów na żywo. Po uzyskaniu dyplomu historyka w Gorkim, w 1975 roku Sokurow rozpoczął studia na moskiewskim WGIK-u na wydziale dokumentu, pod opieką Aleksandra Zguridi. Jako wyróżniający się student otrzymał stypendium im. S. Eisensteina. Na rok przed terminem (1979) Sokurow zdał eksternistyczne egzaminy. Było to spowodowane ostrym konfliktem z administracją uczelni i kierownictwem Goskina - jego filmy kategorycznie odrzucono, oskarżając go o formalizm i poglądy antyradzieckie. Jego film "Odinokoj golos czelowieka" na podstawie powieści Andrieja Płatonowa, wielokrotnie później nagradzany, nie został przyjęty jako praca dyplomowa. W tym okresie Sokurow otrzymał wsparcie ze strony Andrieja Tarkowskiego, również będącego w niełasce władz, który wysoko cenił prace młodszego kolegi.

Dzięki rekomendacji Tarkowskiego, Sokurow w 1980 roku został zatrudniony w wytwórni "Lenfilm" w Leningradzie, gdzie pracował nad swoimi pierwszymi filmami dokumentalnymi. Równocześnie pracował w leningradzkim studiu filmów dokumentalnych, gdzie kręcił kolejne dokumenty. Jednak już pierwsze filmy nakręcone w Leningradzie wywołały negatywną reakcję partyjnych władz miasta i Goskina. Przez dłuższy okres, do czasów pierestrojki, żaden z jego filmów nie został dopuszczony do obiegu przez cenzurę. Pod koniec lat 80. jego wcześniejsze filmy, zarówno fabularne, jak i dokumentalne, zaczęły być pokazywane na licznych międzynarodowych festiwalach filmowych. Lata 80. i 90. to okres intensywnej pracy dla Sokurowa, kiedy to powstało wiele filmów zarówno dokumentalnych, jak i fabularnych. Jednocześnie rozpoczął pracę w radiu, prowadząc audycję dla młodzieży, wykładał też reżyserię w "Lenfilmie".

W latach 1998-99 prowadził program telewizyjny "Ostrow Sokurowa" (Wyspa Sokurowa), gdzie zajmował się problemem miejsca kinematografii we współczesnej kulturze. W połowie lat 90. reżyser zaczął interesować się techniką wideo. Tą metodą zrealizował szereg filmów dokumentalnych, część z nich powstała w Japonii dla tamtejszej telewizji, dzięki entuzjazmowi i poparciu japońskich przyjaciół twórcy.

Aleksander Sokurow jest dziś laureatem wielu festiwali międzynarodowych, a jego filmy rozpowszechnione są na całym świecie. Decyzją Europejskiej Akademii Filmowej został zaliczony w poczet 100 najlepszych reżyserów. Do dziś mieszka i pracuje w Sankt Petersburgu. Obecnie zajmuje się organizacją studia "Berieg", którego celem ma być produkcja niekomercyjnych filmów fabularnych i dokumentalnych. Sokurow jako twórca filmów fabularnych, dokumentalnych i filmów wideo, w każdej z form stosuje niepowtarzalny i wizjonerski styl. Te cechy sprawiają, że jego dzieła porównywane są z obrazami Andrieja Tarkowskiego.

FILMOGRAFIA

Filmy fabularne:

2003: Otiec i syn
2002: Rosyjska arka (Rossijskaja Arka)
2001: Cielec (Tielets)
1999: Moloch
1997: Matka i syn
1993: Tichije stranicy
1992: Kamień
1990: PKrug wtoroj
1989: Spasi i sochrani
1988: Dni Zaćmienia (Dni zatmienija)
1986: Ampir
1983: Skorbnoje biezczuwstwije (uzup. W 1986, prem. 1987)
1980: Razżalowanyj (kr.m)
1978: Odinokij gołos czeławieka (film dyplomowy)

Filmy dokumentalne:

2001: Elegia podróży (Elegija dorogi)
1999: dolce...
1998: Biesiedy iz Sołżenicynym
1998: Powinnost' (5 części)
1998: Kwartira Kozincewa (z cyklu Pieterburskij dniewnik)
1997: Otkrytie pamiatnika Dostojewskomu (z cyklu Pieterburskij dniewnik)
1997: Smiriennaja żizn'
1996: Hubert Robert. Sczastliwaja żizn'
1996: Orientalna elegia (Wostocznaja elegija)
1995: Duchownyje gołosa (5 części)
1995: Soldatskij son
1992: Elegia z Rosji (Elegija iz Rossii)
1991: Primier intonacji
1990: Prosta elegia (Prostaja elegija)
1990: Lenigradskaja retrospektiwa (16 części; 13h, 8 min)
1990: Petersburskaja elegija
1990: K sobytijam w Zakawkaz'e (Lenigradskaja Kinochronika No 5 specwypusk)
1989: Radziecka elegia (Sowietskaja elegija)
1986: Moskiewska elegia (Moskowskaja elegija)
1985: Elegia (Elegija)
1985: Terpienije trud (prem. 1987)
1983: Żertwa wieczernaja (w pierwszej wersji Saliut, prem. 1987)
1982: I niczego bolsze (w pierwszej wersji Sojuznik, prem. 1987)
1981: Altowaja sonata. Dmitrij Szostakowicz (prem. 1988)
1979: Sonata dla Hitlera (prem. 1989)
1978: Marija (w pierwszej wersji Lieto Marii Wojnowoj, prem. 1988)

Copyright 2000 © Kino Charlie - Wszelkie prawa zastrzeżone - Projekt i wykonanie CharlieWebmedia