Ta strona korzysta z plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. [X]



TYDZIEŃ MŁODEGO KINA NIEMIECKIEGO
24-29 lutego 2004 r., kino Charlie


24.02.2004godz. 17.30 Solino
25.02.2004godz. 17.30 Bella Marta
26.02.2004godz. 17.30 Ojcowie
27.02.2004  Sprawa Knuta
28.02.2004  Wspólokator
29.02.2004  Mapa serca


"Solino"
Niemcy 2003, 120 min

Reżyseria: Fatih Akin

Scenariusz: Ruth Toma, Zdjęcia: Rainer Klausmann, Muzyka: Jannos Eolou, Montaż: Andrew Bird, Dźwięk: Jörg Krieger, Martin Langenbach, Kai Lüde, Scenografia: Bettina Schmidt, Kostiumy: Lucia Faust, Występują: Barnaby Metschurat (Gigi), Moritz Bleibtreu (Giancarlo), Tiziana Lodato (Ada), Antonella Attili (Rosa), Patrycja Ziółkowska (Jo), Gigi Savoia (Romano), Rosa Di Brigida (Paola), Giuseppe De Rosa (Antonio), Vincent Schiavelli (reżyser Baldi), Hermann Lause (fotograf Klasen)

Nagrody i wyróżnienia: Bawarskie Nagrody Filmowe 2003 w kategoriach: najlepszy scenariusz - dla Ruth Toma, najlepszy młody aktor - Barnaby Metschurat (także za rolę w "Anatomie 2"); Srebrna Nagroda Gildii Niemieckich Kin Arthousowych 2003 w kategorii: kino niemieckie, dla Fatiha Akina; Niemieckie Nagrody Filmowe 2003 - nominacja do Złotej Loli w kategorii: najlepszy film.

Romano (Gigi Savoia) i Rosa (Antonella Attili) przyjechali ze słonecznej, kolorowej i beztroskiego miasteczka Solino we Włoszech do zimnego, szarego i ponurego miasta w Zagłębiu Ruhry. Romano przyjechał tu do pracy w kopalni. Pod ziemią wytrzymał jednak tylko jeden dzień i postanowił nigdy tam nie wracać. Małżonkowie postanowili otworzyć pizzerię dla sezonowych robotników włoskich i nie tylko. Niemal od samego początku okazało się, że to by dobry pomysł i knajpka pod nazwą Solino stała się wkrótce bardzo popularna w bliższej i dalszej okolicy. Mijaly lata i dziesięciolecia. Mali synowie Romano i Rosy wyrośli i oczywiście pomagali w restauracji, choć mieli także własne zainteresowania i plany na przyszłość. Zwłaszcza młodszy i słabszy Gigi (świetny Barnaby Metschurat) wie dokładnie czego chce. Chce fotografować i filmować. Dla tej pasji gotów jest zerwać z rodzicami i nawet poważyć się na włamanie do sklepu, gdzie na wystawie lśni kamera super 8. Wraz ze starszym i bardziej przebojowym bratem Giancarlem, (niezapomniany Moritz Bleibtreu z "Eksperymentu") dokonują włamania. I oczywiście jak zawsze Giancarlowi udaje się uciec, choć to on zainicjował całą akcję, a Gigi wędruje do aresztu. Tak samo z dziewczynami. Gigi był zakochany w Jo, ale to Giancarlo z nią sypiał. To Gigi nakręcił krótkometrażówkę, która spodobała się jurorom lokalnego festiwalu dokumentu, ale to Giancarlo odebrał nagrodę, udzielał wywiadów i zrobił karierę w telewizji. Ale to Gigi założy rodzinę i w swoim Solino, gdzie żyje skromnie, ale szczęśliwie, ciesząc się sympatią i szacunkiem sąsiadów, a Giancarlo, cóż jest człowiekiem sukcesu, jednak wyobcowanym, bez rodziny, czującym się obco nie tylko w Essen, lecz także w Solino.

Fatih Akin, sam syn tureckich imigrantów, nakręcił wzruszający film nie tylko o Włochach, którzy w latach 60. przybywali masowo za chlebem do Niemiec, podobnie jak dekadę później Turcy, lecz o wszystkich imigrantach bez względu na narodowość i miejsce zamieszkania. Opowiedział historię o opuszczeniu swojego miejsca i o niemożności prawdziwego wrośnięcia w nową glebę. Tylko tyle i aż tyle.



"Bella Marta"
Bella Martha
Niemcy 2001, 103 min

Reżyseria: Sandra Nettelbeck

Zdjęcia: Michael Bertl, Muzyka: Manfred Eicher, Montaż: Mona Braeuer, Scenografia: Thomas Freudenthal, Występują: Martina Gedeck (Martha), Maxime Foerste (Lina), Sergio Castellitto (Mario), August Zirner (terapeuta Marthy), Ulrich Thomsen (Sam), Sibylle Canonica (Frida), Katja Studt (Lea)

Nagrody i wyróżnienia: 52. MFF w Berlinie 2002 (program Neue Deutsche Filme); Niemieckie Nagrody Filmowe 2002 - Złota Taśma dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej Martiny Gedeck; Europejskie Nagrody Filmowe 2002 - nominacja w kategorii: najlepsza aktorka - dla Martiny Gedeck, nagroda dla najlepszego aktora Sergia Castellitta (także za rolę w filmie Marco Bellocchia "Czas religii" ("L'Ora di religione"); MFF Kobiecych w Créteil 2002 - Grand Prix Jury dla najlepszego filmu; Nagroda Niemieckiego Stowarzyszenia Krytyków Filmowych 2002 przyznawana na Ophüls-Festival Saarbrücken dla Martiny Gedeck; MFF o Miłości w Mons 2002 - Grand Prix dla Sandry Nettelbeck oraz 3 inne nagrody w kategoriach: najlepszy aktor - Sergio Castellitto, aktorka - Martina Gedeck i scenarzystka - Sandra Nettelbeck; Nantucket Film Festival (Massachusetts, USA) - najważniejszy niezależny konkurs scenarzystów, nagroda im. Tony'ego Coxa dla Sandry Nettelbeck; Szwajcarska Nagroda Filmowa - nominacja w kategorii: najlepsza aktorka - Sibylle Canonica; nominacja do nagrody Goya 2003 w kategorii: najlepszy film europejski.

Martha (Martina Gedeck) jest szefową kuchni bardzo dobrej restauracji hamburskiej - ponoć najlepszą w mieście. To dla niej ściągają tu smakosze, to o jej przepisach krążą legendy, to do niej pielgrzymują inni kucharze, żeby się czegoś nauczyć. Wie najlepiej jak najlepiej przyrządzić jagnięcinę i jak bezboleśnie uśmiercić langustę, w jakiej temperaturze podaje się foie gras i jakiego najlepiej cukru użyć do kremu czekoladowego. Nie wie tylko jak ułożyć sobie życie i co począć z małą Liną, 9-letnią siostrzenicą, której matka zginęła w wypadku i którą musi się teraz zająć. Dziewczynka nie chce jeść nawet najbardziej wyszukanych potraw, pragnie uczucia, chce, żeby Martha zastąpiła jej matkę. Chciałaby także, żeby razem odnalazły nieznanego ojca dziewczynki - Włocha Giuseppe. A Martha nie lubi za bardzo Włochów, zwłaszcza, że w jej wzorowej niemieckiej kuchni pojawił się włoski kucharz, który chciałby wszystko zmieniać i wprowadzać nie tylko nowe przepisy, ale samą filozofię przyrządzania potraw. Mario kocha życie - głośno słucha muzyki i śpiewa w kuchni, spóźnia się, śmieje, żartuje, próbuje każdej potrawy, zajada ze smakiem. Gotowanie nie jest dla niego misją czy ciągle zdawanym egzaminem (oczywiście na szóstkę), to czysta przyjemność i esencja życia. Podziwia Marthę, to dla niej podjął pracę w tej restauracji, chce jednak gotować po swojemu. Razem z Liną przygotowują obiad w domu Marthy i... wypraszają ją z kuchni. Potrawy, oczywiście włoskie, są bardzo smaczne - tym bardziej, że Mario nakazuje jeść je palcami.

Odnajduje się ojciec Liny, powiadomiony listem Marthy. Przyjeżdża po małą i zabiera ją do siebie. Czy teraz wszystko w życiu Marthy wróci do normy? Wszystko będzie jak kiedyś - uporządkowane, wzorowe, doskonale przewidywalne i spokojne? Aż za spokojne?



"Ojcowie"
Väter
Niemcy 2002, 99 min

Reżyseria: Dani Levy

Scenariusz: Rona Munro, Dani Levy, Günter Rohrbach, Zdjęcia: Carsten Thiele, Muzyka: Niki Reiser, Montaż: Elena Bromund, Dźwięk: Arno Wilms, Gebrüder Wilms, Scenografia: Christian Eisele, Kostiumy: Ingrid Bendzuk, Sabine Hehnen-Wild, Występują: Sebastian Blomberg (Marco Krieger), Maria Schrader (Melanie Krieger), Ezra-Valentin Lenz (Benny Krieger), Christiane Paul (Ilona), Ulrich Noethen (Nico Ellermann), Rolf Zacher (Peter Krieger), Marion Kracht (Christa), Rosel Zech (matka Melanie).

Nagrody i wyróżnienia: MFF w Montrealu 2002 - nominacja do Prix des Amériques dla Daniego Levy'ego.

Marco Krieger (Sebastian Blomberg) jest wschodzącą gwiazdą niemieckiej architektury - właśnie przyjęto do realizacji jego pierwszy projekt kompleksu biurowego w rozbudowującym się dynamicznie Berlinie wartości 150 milionów euro. Marco jest piekielnie zdolny, stylowo niezorganizowany (jak to geniusz) i niestety mało odpowiedzialny. A ma za kogo. Ukochana żona, również pochłonięta karierą Melanie (Maria Schrader) potrzebuje wsparcia w codziennych sprawach domowych. Przede wszystkim jednak wymaga ojcowskiej odpowiedzialności 6-letni Benny (Ezra-Valentin Lenz). A dziecko przecież musi chodzić do szkoły, czasem choruje, płacze w nocy... Młody geniusz nie ma jednak na to czasu, ani cierpliwości. Dalszy rozwój wypadków nietrudno przewidzieć nie tylko pamiętającym stary film "Kramer kontra Kramer" z Dustinem Hoffmanem, ale większości młodych i tych niegdyś młodych małżeństw pod każdą szerokością geograficzną. Dochodzi do późnego powrotu z zakładowego przyjęcia, kłótni, nawet rękoczynu oraz... tu rys bardzo współczesny i niemiecki - interwencji policji, która odbiera dziecko ojcu i eskortuje matkę opuszczającej ognisko domowe. W ciągu jednego wieczoru szczęśliwe młode małżeństwo staje się koszmarnym związkiem nienawidzących się osób, wzajemnie się oskarżających przed adwokatami. Marko jest wiec alkoholikiem i brutalem znęcającym się nad żoną i pojącym dziecko piwem. Ten sam lekko potargany i stylowo nieogolony, lecz zawsze w dobrze dobranej koszuli i marynarce, ten sam kochający i w dodatku taki zdolny. Zdolny, jak się okazuje, do wszystkiego, żeby tylko spotykać się z synem...



"Sprawa Knuta"
Sie haben Knut
Niemcy 2003, 107 min

Reżyseria: Stefan Krohmer

Scenariusz: Daniel Nocke, Zdjęcia: Benedict Neuenfels, Muzyka: Heaven 17, Nick Drake, Pack Jam, Bert Jansch, Montaż: Stephan Krumbiegel, Scenografia: Thilo Mengler, Thomas Prommersberger, Kostiumy: Silke Sommer, Występują: Valerie Koch (Nadja), Hans-Jochen Wagner (Ingo), Pit Bukowski (Niklas), Alexandra Neldel (Sylvia), Ingo Haeb (Knut), Stephan Hornung (Rolf), Jimi Lee King (Lars), Daniel Nocke (Wolfgang), Anneke Kim Sarnau (Birgit), Markus Sieber (Jan), Rainer Strecker (Michael), Devid Striesow (Lutz), Nina Weniger (Petra), Marc Zwinz (Jens)

Nagrody i wyróżnienia: 53. MFF w Berlinie 2003 (program Perspectives Deutsche Filme); FilmKunstFest Schwerin 2003 - nagroda za reżyserię dla Stefana Krohmera.

Tyrol, 1983 rok, zima, piękna zima, zresztą w Tyrolu każda zima jest piękna. Stare schronisko na skraju lasu, niedaleko wyciąg. Wymarzone warunki do zimowego wypoczynku. Jest późny wieczór - Ingo (Hans-Jochen Wagner) próbuje wykorzystać nastrój i wyznaje miłość swojej Nadji (Valerie Koch), która go zaprosiła do tego wakacyjnego domu swoich dawno rozwiedzionych rodziców. Przyciemnione światło, butelka czerwonego wina... Nagle nastrój pryska - słychać warkot nadjeżdżających aut i walenie do drzwi: Cześć! To my, przyjechaliśmy na zaproszenie Knuta! Brata Nadji, który zapomniał uprzedzić o najeździe znajomych. Jest ich coraz więcej i zajmują wszystkie pokoje. Niweczą całkowicie romantyczne plany Ingo. W dodatku nie ma Knuta. Od jutra na narty! Tego Ingo też nienawidzi, ale cóż zrobić - są w Tyrolu, jest piękna zima... Śpiewają, grają na gitarach, hałasują, dyskutują o polityce, a jakże, przecież jest rok 1983. Czekają na Knuta - sprawcę całego zamieszania. Jednak Knut nie przyjedzie, bo został zatrzymany przez policję. Wolfgang (Daniel Nocke), zaufany towarzysz Knuta, nie zna szczegółów, czy nastąpiło to podczas demonstracji antynuklearnej, czy innej akcji bezpośredniej, w każdym razie: Mają Knuta! Oni, jego towarzysze, solidaryzując się z nim, chcieliby pomóc. Na pewno nie wypada bawić się i jeździć na nartach, gdy przyjaciel w więzieniu. Ale jesteśmy w Tyrolu, jest piękna zima...Głosujmy: wyjeżdżamy czy zostajemy? Zostaną - będą zjeżdżali ze smutniejszymi minami. A wieczorem cóż szkodzi odrobina muzyki i tańca? Knutowi to ani nie pomoże, ani nie zaszkodzi. Jednak tańczyć z dziewczyną Knuta, nie wypada, gdy on za kratami, a dopuścił się tego Rolf (Stephan Hornung). Grupa musi zareagować. Grupa, a właściwie samozwańczy liderzy reagują - Rolf ląduje w zaspie, a jego narty w leśnych ostępach. Nic dziwnego, że chłopak wściekły odjeżdża. Grupa jest surowa, ale sprawiedliwa, w dodatku dumna z siebie. Nazajutrz okazuje się jednak, że Knut (Ingo Haeb) dociera do schroniska - zatrzymanie było całkiem niegroźne i znów wszyscy mogą być razem. Oprócz Rolfa. No i Ingo coraz gorzej czuje się w tej sympatycznej, acz trochę groźnej grupie...



"Współlokator"
1/2 Miete
Niemcy 2002, 92 min

Reżyseria: Marc Ottiker

Zdjęcia: Stefan Runge, Muzyka: Stefan Giuliani, Marc Ottiker, Montaż: Achim Seidel, Dźwięk: Tilo Busch, Ansgar Frerich, Ralf Hamann, Scenografia: Birgit Esser, Kostiumy: Elisabeth Kraus, Występują: Stephan Kampwirth (Peter), Doris Schretzmayer (Paula), Natascha Bub (Julie), Alexander Beyer (Georg), Sven Pippig (Heinz Felder), Christoph Krix (Gerry Wirtz), Martin Ecker (Frank), Thomas Kapielski (Schrader), Sandra Borgmann (Annette)

Nagrody i wyróżnienia: MFF w Hofie 2002 - nagroda za scenografię dla Birgit Esser; MFF w Hamilton na Bermudach 2003 - wyróżnienie specjalne dla Marca Ottikera; MFF w Rotterdamie 2003 - nominacja; MFF w Chonju (Korea Poludniowa) 2003 - nagroda za najlepszy film nakręcony kamerą cyfrową; Brooklyn FF 2003 - nagroda za najlepszy scenariusz.

Przez ostatnie 5 lat Peter (Stephan Kampwirth) spędzał praktycznie cały swój czas przy komputerze i w sieci. Był hakerem łamiącym kody dostępu i cholernie dobrze mu to szło. Hakerstwo tak bardzo go wciągnęło, że całkiem zatracił poczucie rzeczywistości. Świat wirtualny stał mu się bliższy niż realny. Jego dziewczyna, Julia (Natascha Bub) miała podobne podejście do życia - tyle tylko, że rolę komputera i sieci spełniały w jej przypadku pigułki, nad którymi w końcu straciła kontrolę. Pewnego ranka, Peter, oderwawszy się na moment od komputera i wyrwawszy ze świata wirtualnego, znalazł w wannie ich mieszkania jak najbardziej realną, ale - niestety - martwą Julię. Doznał szoku i w pierwszym odruchu opuścił mieszkanie i Berlin. Autostopem zabrał się do Kolonii, gdzie zaczął wkradać się do mieszkań w czasie nieobecności ich właścicieli, by przespać choć kilka godzin czy umyć się. To w pewnym sensie było przedłużeniem jego działalności hakerskiej. Peter włamywał się do mieszkań i do życia ich właścicieli, gdyż po pewnym czasie zaczął w nie ingerować. Chciał pomagać, jak choćby w przypadku pisarza, któremu podczas jego nieobecności podsunął pomysł rozwiązania akcji. Z drugiej strony właściciele mieszkań zauważają, że ktoś ich odwiedza, ale ponieważ nigdy nic nie ginie i nie ma właściwie żadnych śladów obecności intruza, poza próbami udzielania pomocy, postanawiaja brać udział w tej grze, bliższej światu wirtualnemu niż realnemu.

Film, określony mianem "cybernetycznego thrillera", jest częścią projektu pn. "Radical Digital", zainicjowanego przez Wima Wendersa i jego firmę producencką Road Movie, skierowanego do najmłodszego pokolenia reżyserów, kręcących z reguły przy użyciu kamer cyfrowych.



"Mapa serca"
Der Felsen
Niemcy 2001, 116 min

Reżyseria: Dominik Graf

Scenariusz: Markus Busch, Dominik Graf, Zdjęcia: Benedict Neuenfels, Muzyka: Dieter Schleip, Dominik Graf, Montaż: Hana Müllner, Scenografia: Claus-Jürgen Pfeiffer, Kostiumy: BarbaraGrupp, Dźwięk: Fabian Römer, Marcel Spisak, Tom Weber, Występują: Karoline Eichhorn (Katrin), Antonio Wannek (Malte), Sebastian Urzendowsky (Kai), Ralph Herforth (Jürgen), Peter Lohmeyer (Robert), Caroline Schreiber (pani Foster), Ulrich Gebauer (pan Foster)

Nagrody i wyróżnienia: 52. MFF w Brlinie 2002 - nominacja do Zlotego Niedźwiedzia dla Dominika Grafa; Bavarskie Nagrody Filmowe 2002 w kategoriach: najlepsza aktorka - Karoline Eichhorn, najlepsi producenci - Gloria Burkert, Andreas Bareiß, Peter Herrmann (także za "Nigdzie w Afryce"); Niemieckie Nagrody Filmowe 2002: Zlota Lola za montaż dla Hany Müllner oraz nominacje w 3 kategoriach: najlepszy aktor - Antonio Wannek, aktorka - Karoline Eichhorn, reżyser - Dominik Graf; MFF w Ourense 2002 - nagroda dla najlepszej aktorki - Karoline Eichhorn; Nagrody Niemieckiego Stowarzyszenia Krytyków Filmowych 2003 za montaż dla Hany Müllner i muzykę dla Dietera Schleipa.

W malowniczej scenerii Korsyki rozgrywa się miłosny dramat Katrin (Karoline Eichhorn). Jej szef i wieloletni kochanek, prawie jak mąż wyznaje jej, że jego żona jest w ciąży. Wszystkie jej nadzieje i plany życiowe nagle legły w gruzach. Nie będzie już rozwodu, który był obiecywany od wielu lat, nie będzie wspólnego domu, dzieci. Trzeba pogodzić się z wielką życiową przegraną. Ale Katrin godzić się wcale nie chce. Jest zdruzgotana, ale nie pogodzona. Jednak gdy spotyka na swojej drodze Malte'a (rewelacyjny Antonio Wannek), głodnego przygód młodzieńca, wiele zdaje się wskazywać, że jej zła passa odwróciła się...

Znany ze swej precyzji w budowaniu postaci i dramatycznych sytuacji, a także nastroju i wizualnej doskonałości obrazów filmowych, Dominik Graf, w zgodnej opinii krytyków stworzył swoje najbardziej osobiste dzieło, co zresztą docenili jurorzy krajowych i międzynarodowych festiwali.

Repertuar

Rezerwacja online

19.01 - piątek
20.01 - sobota
21.01 - niedziela
22.01 - poniedziałek
23.01 - wtorek
24.01 - środa
25.01 - czwartek
27.01 - sobota
30.01 - wtorek
31.01 - środa
12.02 - poniedziałek
Repertuar godzinowy

Filmy w repertuarze



Wydarzenia

12 lutego 2018
ŁÓDZKA PREMIERA Z UDZIAŁEM TWÓRCÓW: POMIĘDZY SŁOWAMI
od 12 stycznia 2018
POKAZY FILMU: IGNACY LOYOLA
18 stycznia 2018 r, godz. 22:00
HAPPY HOUR: Cicha noc
21 stycznia 2018
NIEDZIELA SENIORA: GNIEW/ CICHA NOC/ KOBIETY MOJEGO ŻYCIA/ IGNACY LOYOLA/ THE FLORIDA PROJECT/ I TAK CIĘ KOCHAM/ SYN KRÓLOWEJ ŚNIEGU
24 stycznia 2018 r.
ŚRODA SENIORA: IGNACY LOYOLA/ KOBIETY MOJEGO ŻYCIA/ TWÓJ VINCENT/ THE FLORIDA PROJECT/ GOTOWI NA WSZYSTKO. EXTERMINATOR
25 stycznia 2018
SPECJALNY POKAZ PRZEDPREMIEROWY DLA KLAS PONADGIMNAZJALNYCH POŁĄCZONY Z DYSKUSJĄ: JESZCZE NIE KONIEC
25 stycznia 2018 r, godz. 22:00
HAPPY HOUR: Party
26 stycznia 2018
POKAZ PRZEDPREMIEROWY: TRZY BILLBOARDY ZA EBBING, MISSOURI
26 stycznia - 1 lutego 2018
NAJLEPSZE POLSKIE 30'
30 stycznia, godz. 20:00
CHARLIE KOCHA KOBIETY: PLAN B
31 stycznia, godz. 19:00
POKAZ PRZEDPREMIEROWY Z DKF WYSOKIE OBCASY: HAPPY END
29 stycznia - 4 lutego, godz. 10:00
FERIE ZIMOWE W KINIE CHARLIE
2 lutego - 15 lutego 2018
POKAZY FILMU: NIEMIŁOŚĆ

Inne wydarzenia

Kinekspert

www.architektum.pl

ADS







Purpose



www.zak.lodz.pl






Copyright 2000 © Kino Charlie - Wszelkie prawa zastrzeżone - Projekt i wykonanie CharlieWebmedia