Ta strona korzysta z plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. [X]



PERŁY KINA ROSYJSKIEGO (część 1)
W kinie Charlie od 16 września 2003 r.


16 września - Maraton komedii:

   20:00  Świat się śmieje - Rosja
   21:45  Iwan Wasyliewicz zmienia zawód - Rosja
   23:15  Afonia - Rosja

17 września:

Sala Studyjna:
   12:30  Idź i patrz - Rosja
   15:00  Dziecko wojny - Rosja

Sala Kameralna:
   20:45  Pancernik Patiomkin - Rosja
   22:00  Aleksander Newski - Rosja

18 września:

Sala Studyjna:
   11.30  Dworzec dla dwojga - Rosja
   14.00  Lecą żurawie - Rosja

Sala Kameralna:
   12.00  Moskwa nie wierzy łzom - Rosja
   14.20  Pięć wieczorów - Rosja

19 września:

Sala Studyjna:
   12.00  Kilka dni z życia Obłomowa - Rosja
   14.20  Niedokończony utwór na pianolę - Rosja



Aleksander Newski - reż. Siergiej Eisenstein, ZSRR,1938, 112' Pierwsze arcydzieło, które po dwóch nieukończonych filmach ["Niech żyje Meksyk" [1933] i "Łąki bieżyńskie" [1937]] udało się zrealizować Eisensteinowi w okresie dźwiękowym. Akcja toczy się w XII-wiecznej Rosji, rozbitej na feudalne części. Mocno osłabiony najazdami tatarskimi kraj zostaje napadnięty przez Zakon Krzyżacki. Niemieccy Kawalerowie Mieczowi grabią bezkarnie przygraniczne wioski, wszędzie, gdzie się pojawią siejąc gwałt i spustoszenie. Kiedy wrogowie zbliżają się do bram Nowogrodu, jego przerażeni mieszkańcy zwracają się po pomoc do znanego z waleczności księcia Aleksandra Newskiego [porywająca kreacja Nikołaja Czerkasowa]. Wspaniała opowieść Eisensteina o średniowiecznym bohaterze dała genialnemu twórcy możliwość zastosowania nowatorskich rozwiązań w dziedzinie obrazu i dźwięku. Nigdy wcześniej [ani, niestety później też] na ekranie te dwa elementy nie współgrały ze sobą tak doskonale. Skomponowana dla potrzeb filmu muzyka Sergiusza Prokofiewa nie jest już tylko [jak dotychczas] ilustracją, stanowi dopełnienie dramaturgiczne ekranowej akcji., umiejętnie podkreślając nastrój poszczególnych scen. W warstwie plastycznej kolor stanowi ważny element symboliki. Idealnie została zastosowana tutaj zasada kontrastu [czerń - broniąca się ludność, biel - prześladowcy]. Prekursorskim rozwiązaniem jest też komponowanie obrazu w powiązaniu z dynamiką wydarzeń. Wszystkie te elementy czynią z "Aleksandra Newskiego" wzorcowy materiał dla innych twórców - w jaki sposób można na ekranie idealnie wykorzystać środki wyrazowe.

Pancernik Patiomkin - reż. Siergiej Eisenstein, Grigori Aleksandrow, ZSRR, 1925, 72' Rok 1905. Załoga stojącego w porcie odeskim pancernika "Potiomkina" nie chce jeść zepsutego mięsa. Kapitan każe rozstrzelać wszystkich, którzy wyrazili swoje niezadowolenie. Pluton odmawia wykonania rozkazu. Wybucha walka oficerów z resztą załogi. Jeden z marynarzy ginie. Koledzy kładą na odeskim molo jego ciało. Mieszkańcy miasta solidaryzują się z marynarzami i gromadzą się na szerokich schodach nieopodal portu. W to samo miejsce przybywa oddział wojska i otwiera ogień do tłumów... Dramaturgia całości oparta została na kanonach antycznej tragedii i zbudowana z pięciu części, z których każda stanowi zamkniętą całość, zawierającą oddzielne zawiązanie akcji, narastanie do kulminacji i rozwiązanie: iście matematyczne rygory kompozycyjne, które swą perfekcją nie mają sobie równych w historii kina. Duży wpływ na kształt filmu wywarły poglądy i twórczość Dżigi Wiertowa, twórcy teorii kina-oka, lansującej rozbijanie filmowej rzeczywistości na ujęcia o różnych planach. Syntetyczna jednolitość Pancernika Potiomkina osiągnięta została głównie dzięki zastosowania metod nowatorskich, wręcz epokowych dla rozwoju języka filmu: organizacja montażowa scen masowych; klasyczna konstrukcja dramatu przy braku jednostkowego bohatera; narastanie patosu i napięcia poprzez potęgowanie rytmu; dramaturgiczne wykorzystanie liternictwa napisu ekranowego. Film ten to najdoskonalsze spełnienie ekranowym sztuki walczącej, niedoścignionym wzorem tez estetycznych sztuki radzieckiej - ale przede wszystkim Międzynarodówką kina, pełnym porywającego piękna znakiem Rewolucji.

Idź i patrz - reż. Elem Klimow, ZSRR,1985, 146' Akcja filmu toczy się na terenie, okupowanej przez Niemców Białorusi, w 1943 r. 14-letni Florja jest świadkiem dokonanej przez faszystów eksterminacji mieszkańców rodzinnej wsi [w tym również jego najbliższych]. Doznany przez niego szok powoduje głębokie zmiany w psychice. Chłopiec ucieka do własnego świata, z trudem odróżniając jawę od sennych fantazji... Wojenny dramat Elema Klimowa to wstrząsająca historia o utracie niewinności. Reżyser filmu, w celu spotęgowania klimatu koszmaru, użył bogatych środków plastycznych z pogranicza baroku i ekspresjonizmu. Na MFFF w Berlinie nagrodzono " Idź i patrz" specjalną nagrodą " kamery ".. Film ten na ekranach świata zrobił tak mocne wrażenie, że mówiono wręcz o przekroczeniu przez reżysera w opisie Wojny Ojczyźnianej granic wytrzymałości psychicznej odbiorcy. Dzięki epickiemu rozmachowi ukazuje wojenną apokalipsę w jej porażającej pełni. Młodociany bohater, a za nim widz, nie ma czasu na myślenie, może jedynie biernie uczestniczyć w horrorze na ekranie.

Dziecko wojny - reż. Andriej Tarkowski, ZSRR, 1961, 94' Debiut fabularny wielkiego artysty traktujący Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej. Historia Iwana, małoletniego zwiadowcy, zarażonego wojną jak śmiertelną chorobą, zdeprawowanego do cna. Film ten uznany został przez światową krytykę za arcydzieło kina antywojennego. Temat "dziecko a wojna" reżyser pokazał [zwłaszcza w scenach snów i fantazji] w sposób przerażający i okrutny. Przedstawiając chłopca zżeranego przez nienawiść do wroga, wstrząsająco oddał na ekranie zniszczenie jakie wywołuje w ludzkiej psychice wojna. W filmie znać już indywidualne cechy stylu Tarnowskiego (poetyckie wizje, retrospekcje)

Lecą żurawie - reż. Michaił Kałatozow, ZSRR, 1957, 97' Borys i Weronika są młodzi, szczęśliwi i kochają się. Kiedy wybucha wojna, chłopak zgłasza się na ochotnika do wojska. Okrutny przypadek sprawia, że dziewczyna z nie swojej winy spóźnia się na dworzec i nawet nie udaje się jej pożegnać ukochanego. Mijają tygodnie. Weronika niecierpliwie oczekuje na wieści z frontu. Na próżno. Kiedy od bomby giną jej rodzice, całkowicie się załamuje. Podczas jednego z nalotów, pod wpływem strachu i histerii ulega swojemu kuzynowi Markowi, którego wkrótce poślubia. Poczucie winy, które w niej coraz bardziej narasta, powoduje, że jest na wskroś nieszczęśliwa. Jedyną treścią jej życia staje się oczekiwanie na list od Borysa, który nigdy nie nadejdzie...Liryczny i momentami patetyczny melodramat Kałatazowa odniósł pod koniec lat 50-tych wielki światowy sukces. Odebrano go jako najgłębszy protest przeciwko wojnie, który nie miał sobie równego w żadnym z dotychczasowych filmów wyprodukowanych w ZSRR, podejmujących ten temat. Siła jego emocjonalnego oddziaływania na widza, to w dużym stopniu zasługa wzruszającej kreacji Tatiany Samojłowej w roli Weroniki. Otrzymała za nią nagrodę aktorską na MFF w Cannes

Dworzec dla dwojga - reż. Eldar Riazanow, ZSRR, 1982, 138' Na dworcu w czasie postoju pociągu mężczyzna poznaje kobietę, spędza z nią dzień i zakochuje się w niej.

Pięć wieczorów - reż. Nikita Michałkow, ZSRR, 1979, 103' Kameralny dramat zrealizowany przez Nikitę Michałkowa, w niespełna trzy tygodnie - w przerwie pomiędzy dwiema wielkimi produkcjami w.g. Czechowa: "Niedokończony utwór na pianolę" i "Pięć dni z życia Obłomowa". Osadzona w latach 50-tych, pełna wnikliwych obserwacji refleksja nad niezbyt udanym życiem dwojga ludzi, próbujacych odbudować uczuciowe więzy przerwane przez wojnę. Wybitne role Ludmiły Gurczenko ["Syberiada" [1978] i Stanisława Lubszyna ["Monolog" [1972].

Moskwa nie wierzy łzom - reż. Władimir Mieńszow, ZSRR, 1979, 139' Akcja filmu rozpoczyna się w 1958 r., a kończy w drugiej połowie lat 70. W okresie tych niemal 20 lat trzy jego bohaterki, młode dziewczyny, mieszkanki hotelu robotniczego, stają się dojrzałymi kobietami ze sporym bagażem życiowych doświadczeń. Autorzy z serdeczną życzliwością, ale i nutką rozbawienia ukazują ich losy, codzienne radości i smutki, nadzieje i rozczarowania. Atutem filmu jest świetne aktorstwo trzech odtwórczyń głównych ról: Wiery Alentowej, Iriny Murawiewej i Raisy Riazanowej, a także Aleksieja Batałowa jako wybranka jednej z nich. W oczach młodych prowincjuszek Moskwa symbolizuje nowe, lepsze życie, możliwość społecznego awansu, szansę na korzystne małżeństwo. Ich losy potoczą się odmiennie, bo też każda z nich inaczej rozumie szczęście i życiowy sukces i każda innym sposobem będzie próbowała to osiągnąć.

Niedokończony utwór na pianolę - reż. Nikita Michałkow, ZSRR, 1977, 103' Doskonała adaptacja jednego z opowiadań Antoniego Czechowa, dokonana przez Nikitę Michałkowa. Reżyserowi udało się idealnie przekazać w niej, to co najważniejsze w twórczości rosyjskiego pisarza: liryzm, melancholię i specyficzną aurą niepokoju moralnego. Akcja filmu rozgrywa się w scenerii prowincjonalnej Rosji z początku XX wieku. W letnią niedzielę zjeżdża się do dworku generałowej Anny Wojnicewej cała arystokracja z okolicy. Wśród zaproszonch gosci znalazł się również lekceważony przez wszystkich, ubogi szlachcic Michaił Wasiliewicz Płatonow [Aleksandr Kaljagin]. W młodości zapowiadał się jako wielki romantyk, buntownik i reformator, a skończył na roli wiejskiego nauczyciela, który nie dorasta młodzieńczym ideałom. Dosyć niespodziewanie, spotyka on tutaj swoją dawną miłość - Zofię Jegorowną [Jelena Sołowiej]. Kobieta, która nigdy nie przestała go kochać, składa mu propozycję rozpoczęcia nowego życia u swojego boku. W pierwszym odruchu mężczyzna daje się porwać dawnej namiętności, jednak w ostatniej chwili okazuje się zwykłym tchórzem i oportunistą...

Kilka dni z życia Obłomowa - reż. Nikita Michałkow, ZSRR, 1979, 140' Od tytułowej postaci utworu Gonczarowa wzięło się słynne pojęcie "obłomowszczyzny". Kryje się pod nim lenistwo, gnuśność, marazm psychiczny, niemożnośc jakiegokolwiek działania. Poznajemy Ilję Obłomowa, gdy około południa leniwie, w charakterystycznym długim szlafroku, podnosi się z pościeli. Stary sługa Zachar odziewa go i karmi, a potem Obłomow znów ucina sobie drzemkę. I tak z dnia na dzień. Bez zmian. Aż kiedyś zjawia się przyjaciel z dzieciństwa, Sztolc. To człowiek aktywny, dynamit. Sztolc usiłuje wyrwać Ilję z duchowego bezwładu, pchnąć w stronę ludzi. Obłomow nie potrafi mu się przeciwstawić. Sztolc poznaje go z Olgą, - która gdy ten wyjedzie za granicę - roztoczy nad Obłomowem troskliwą opiekę. Chodzi z nim na spacery, podsuwa lekturę, każe je sobie opowiadać. Obłomow wynajmuje daczę obok daczy Olgi. Rodzi się miłość, Olga czeka na oświadczyny. Na próżno. Nieśmiały, zakompleksiony Obłomow nie jest w stanie zdobyć się na ten krok. Rezygnuje z Olgi, ponieważ na rzece nie było mostu i trzeba było zawrócić konie. Wraca Sztolc i Olga zapomina o Ilji. Wychodzi za niego, Obłomow zaś poślubia wdowę Pszenicynę, ale wkrótce umiera pozostawiając synka. Sztolcowie biorą go na wychowanie. Chłopiec rzadko widuje matkę - kiedy przyjedzie, biegnie jej na spotkanie z radosnym okrzykiem "Mamuśka przyjechała" - takim samym, jak kiedyś w dzieciństwie witał swoją matkę maleńki Ilja Obłomow. Gdy Olga słyszy to wołanie po jej policzku spływa łza: jest to wspomnienie Obłomowa. Nikita Michałkow złamał tradycyjny pejoratywny, literacki pierwowzór postaci Obłomowa. Obłomow w filmie Michałkowa to człowiek wrażliwy, nonkonformista i romantyk. Uroda plastyczna, urzekający nastrój, doskonałe aktorstwo złożyło się na ten wybitny film.

MARATON KOMEDII:

Świat się śmieje - reż. Grigori Aleksandrov, ZSRR, 1934, 100' Kostek Potiechin, pastuch znad Morza Czarnego, kocha muzykę i często przygrywa swojej trzodzie na fujarce. Talent chłopaka wzbudza zainteresowanie. młodego profesora wiolinistyki. Pod jego kierunkiem Kostek uczy się grać na skrzypcach, robiąc szybkie postępy. Pewnego dnia Elena, ekscentryczna panna z dobrego domu, bierze omyłkowo Kostka za słynnego dyrygenta Leopolda Fraschiniego. Nie dziwią jej nawet rubaszne maniery pastucha, gdyż uznaje je za przejaw oryginalności artysty.Elena zaprasza Kostka na przyjęcie do swojej luksusowej nadmorskiej willi. Z winy Potiechina przyjęcie kończy się wielką klapą. Kilka miesięcy później Kostek wyrusza do Moskwy.

Iwan Wasyliewicz zmienia zawód - reż. Leonid Gajdaj, ZSRR, 1973, 91' (na podstawie sztuki Michała Bułchakowa) Inżynier Iwan Wasiliewicz skonstruował maszynę czasu, przy pomocy której zostaje przeniesiony w wiek XVI, na dwór Iwana Groźnego, a car odnajduje się w Moskwie. Awaria maszyny wywołuje wiele zwariowanych perypetii...Komedia Leonida Gajdaja oparta zostałą na mało znanej sztuce Michaiła Bułhakowa. Reżyser przesunął akcję z lat 30-tych do 70-tych i znacznie uprościł fabułę. Udało mu jednak się zachować charakterystyczną atmosferę absurdu i złośliwe poczucie humoru pisarza. Dzięki temu powstał jeden z najzabawniejszych powojennych filmów radzieckich.

Afonia - reż. Georgi Daneliya, ZSRR, 1975, 92' Komedia Georgija Danieliji opowiadająca w słodko-gorzkiej tonacji o człowieku w momencie przełomu moralnego. Tytułowy bohater [świetny Leonid Kurawlow] jest młodym hydraulikiem, który dokonuje napraw w wielkim bloku. Afonia to chłopak "do tańca i do różańca". Zadziorny, wesoły, lubiący wypić, ale chętny do roboty. Tylko, że to malownicze życie jest wewnętrznie puste. Traktuje on wszystko lekko, nie zastanawiając się nad sensem. I niedostrzegalnie następuje proces moralnego rozprężenia: zaczyna brać łapówki, usprawiedliwiając się sam przed sobą, że nie wypada odmówić... Pewnego dnia spotyka na swojej drodze młodziutką Katię [Jewgienija Simonowa]. Dziewczyna obdarza go szczerym i bezinteresownym uczuciem. Jej miłość jest dla bohatera pozytywnym wstrząsem. Jest dla niego szansą na zmianę w podejścia do życia...
Repertuar

Rezerwacja online

23.01 - wtorek
24.01 - środa
25.01 - czwartek
26.01 - piątek
27.01 - sobota
28.01 - niedziela
29.01 - poniedziałek
30.01 - wtorek
31.01 - środa
01.02 - czwartek
12.02 - poniedziałek
Repertuar godzinowy

Filmy w repertuarze



Wydarzenia

od 12 stycznia 2018
POKAZY FILMU: IGNACY LOYOLA
18 stycznia 2018 r, godz. 22:00
HAPPY HOUR: Cicha noc
21 stycznia 2018
NIEDZIELA SENIORA: GNIEW/ CICHA NOC/ KOBIETY MOJEGO ŻYCIA/ IGNACY LOYOLA/ THE FLORIDA PROJECT/ I TAK CIĘ KOCHAM/ SYN KRÓLOWEJ ŚNIEGU
24 stycznia 2018 r.
ŚRODA SENIORA: IGNACY LOYOLA/ KOBIETY MOJEGO ŻYCIA/ TWÓJ VINCENT/ THE FLORIDA PROJECT/ GOTOWI NA WSZYSTKO. EXTERMINATOR
25 stycznia 2018 r, godz. 22:00
HAPPY HOUR: Party
25 stycznia 2018
SPECJALNY POKAZ PRZEDPREMIEROWY DLA KLAS PONADGIMNAZJALNYCH POŁĄCZONY Z DYSKUSJĄ: JESZCZE NIE KONIEC
26 stycznia 2018
POKAZ PRZEDPREMIEROWY: TRZY BILLBOARDY ZA EBBING, MISSOURI
26 stycznia - 1 lutego 2018
NAJLEPSZE POLSKIE 30'
29 stycznia - 4 lutego, godz. 10:00
FERIE ZIMOWE W KINIE CHARLIE
30 stycznia, godz. 20:00
CHARLIE KOCHA KOBIETY: PLAN B
31 stycznia, godz. 19:00
POKAZ PRZEDPREMIEROWY Z DKF WYSOKIE OBCASY: HAPPY END
2 lutego - 15 lutego 2018
POKAZY FILMU: NIEMIŁOŚĆ
12 lutego 2018
ŁÓDZKA PREMIERA Z UDZIAŁEM TWÓRCÓW: POMIĘDZY SŁOWAMI

Inne wydarzenia

Kinekspert

www.architektum.pl

ADS







Purpose



www.zak.lodz.pl






Copyright 2000 © Kino Charlie - Wszelkie prawa zastrzeżone - Projekt i wykonanie CharlieWebmedia