Ta strona korzysta z plików cookies zgodnie z Polityką cookies. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. [X]


Biografia
Woody Allen
więcej
Pedro Almodóvar
więcej
Robert Altman
więcej
Michelangelo Antonioni
więcej
Julian Antoniszczak
więcej
Andrzej Barański
więcej
Stanisław Bareja
więcej
Matthew Barney
więcej
Marco Bellocchio
więcej
Ingmar Bergman
więcej
Bernardo Bertolucci
więcej
Joel i Ethan Coen
więcej
Sofia Coppola
więcej
Franco de Pena
więcej
Doris Dörrie
więcej
Federico Fellini
więcej
Tony Gatlif
więcej
Aleksiej German
więcej
Sławomir Grünberg
więcej
Dušan Hanák
więcej
Jim Jarmusch
więcej
Wojciech Jerzy Has
więcej
Aki Kaurismaki
więcej
Bartosz Kędzkierski
więcej
Krzysztof Kieślowski
więcej
Takeshi Kitano
więcej
Jan Jakub Kolski
więcej
Stanley Kubrick
więcej
Akira Kurosawa
więcej
Emir Kusturica
więcej
Mike Leigh
więcej
Claude Lelouch
więcej
Witold Leszczyński
więcej
Lech Majewski
więcej
John Malkovich
więcej
Jiri Menzel
więcej
Andrzej Munk
więcej
Kira Gieorgijewna Muratowa
więcej
Jaromir Nohavica
więcej
Manoel de Oliveira
więcej
Chan-wook Park
więcej
Alan Parker
więcej
Pier Paolo Pasolini
więcej
Paweł Pawlikowski
więcej
Roman Polański
więcej
Volker Schlöndorff
więcej
Ulrich Seidl
więcej
Jim Sheridan
więcej
Andriej Siergiejewicz Michałkow-Konczałowski
więcej
Aleksander Sokurow
więcej
István Szabó
więcej
Lars von Trier
więcej
Francois Truffaut
więcej
Gus Van Sant
więcej
Alex van Warmerdam
więcej
Luchino Visconti
więcej
Wim Wenders
więcej
Wojciech Wiszniewski
więcej
Przemysław Wojcieszek
więcej
Petr Zelenka
więcej
Jan Švankmajer
więcej
Andrzej Żuławski
więcej


Luchino Visconti

BIOGRAFIA

Luchino Visconti, książę Modrone (ur. 2 listopada 1906 w Mediolanie, zm. 17 marca 1976 w Rzymie) – włoski scenarzysta i reżyser teatralny i filmowy oraz pisarz; przedstawiciel neorealizmu.Urodził się w znanej arystokratycznej rodzinie Viscontich. W 1936 r. wyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął swoją karierę filmową pod opieką reżysera Jeana Renoira, którego poznał dzięki ich wspólnej znajomej – dyktatorce mody Coco Chanel. Współpracował z nim przy filmach "Une partie de campagne", "Les bas fonds" i "Tosca". Mimo swych korzeni, częściowo pod wpływem Renoira oraz na przekór doświadczeniom włoskiego faszyzmu, Visconti uległ ideologii marksizmu, której pozostał wierny do końca życia.

Samodzielną pracę jako reżyser rozpoczął we Włoszech w 1941 realizując według amerykańskiej powieści kryminalnej "The Postman Always Rings Twice" (Listonosz zawsze dzwoni dwa razy) Jamesa Caina film "Ossesione" (Opętanie). Film ten będąc dramatem miłosnym rozgrywającym się na tle pokazanej w sposób realistyczny prowincji włoskiej, odbiegał znacznie od pompatycznej kinematografii okresu faszyzmu i dzięki swojemu autentyzmowi, pokazywaniu życia prostych ludzi – stał się jednym ze zwiastunów powojennego nurtu neorealistycznego. Film ten wywołał oburzenie faszystowskich cenzorów, którzy nakazali zniszczyć wszystkie jego kopie.

W 1948 Visconti przystąpił do realizacji trylogii filmowej na temat Sycylii, z której została zrealizowana tylko pierwsza część "La terra trema" (Ziemia drży), częściowo za własne pieniądze reżysera. Pozostałe dwie nie doszły do skutku z powodów finansowych. "Ziemia drży" jest prawie dosłownym wprowadzeniem w życie postulatów teoretycznych Cesare Zavattiniego. Bohaterami filmu są autentyczni rybacy sycylijscy, odtwarzający na ekranie swoje własne codzienne życie . Visconti pokazuje się w tym filmie jako rygorystyczny neorealista, dając jedno z najbardziej konsekwentnych i najwybitniejszych dzieł tego kierunku.

Następny jego film "Bellissima" (Najpiękniejsza, 1950) jest historią małej dziewczynki, z której matka stara się uczynić małą gwiazdę filmową. Film utrzymany jest w tonie realistycznym i sentymentalnym. W 1954 Visconti zrealizował film "Il senso", obraz historyczny osnuty na tle walk o zjednoczenie Włoch w XIX wieku. Jest to film panoramiczny o wspaniałych scenach batalistycznych. Visconti jako pierwszy z neoralistów włoskich wkroczył na teren filmu historyczno-kostiumowego, zrywając w ten sposób z rygorystycznie pojmowanymi kanonami kierunku. Reakcją na stwierdzany przez krytykę kryzys założeń neorealizmu jest, według oświadczenia reżysera, film "Notti bianche"(Białe noce, 1957), osnuty na dość dowolnej adaptacji opowiadania Fiodora Dostojewskiego pod tym samym tytułem. "Białe noce" są opowieścią o miłości młodej dziewczyny do nieznanego mężczyzny, rozgrywającą się na pograniczu rzeczywistości i fantastyki. Film ten zdobył drugą nagrodę – Srebrnego Lwa – na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji w 1957.

W historii światowego filmu dzieła Viscontiego stanowią przykład kina artystycznego – i to w bardzo szerokim zakresie: od surowego realizmu po subtelne melodramaty, wszystko to przeplatane elementami estetyzmu i turpizmu. Krytycy podkreślają stałe wyznaczniki wizualnej strony jego filmów: imponującą scenografię i wysublimowane, malarskie kadry, oraz tematyczne: estetyzowanie śmierci i starości.

Filmografia:
  • 1943 – Opętanie (Ossessione) – scenariusz i reżyseria
  • 1948 – Ziemia drży (La Terra trema: Episodio del mare) – scenariusz i reżyseria
  • 1951 – Najpiękniejsza (Bellissima) – scenariusz i reżyseria
  • 1953 – Jesteśmy kobietami (Siamo donne) – scenariusz i reżyseria
  • 1954 – Zmysły (Senso) – scenariusz i reżyseria
  • 1957 – Białe noce (Le Notti bianche) – scenariusz i reżyseria
  • 1960 – Rocco i jego bracia (Rocco e i suoi fratelli) – scenariusz i reżyseria
  • 1962 – Boccaccio '70 – scenariusz i reżyseria
  • 1963 – Lampart (Il Gattopardo) – scenariusz i reżyseria
  • 1965 – Błędne gwiazdy Wielkiej Niedźwiedzicy (Vaghe stelle dell'Orsa) – scenariusz i reżyseria
  • 1966 – Czarownice (Le Streghe) – scenariusz i reżyseria
  • 1967 – Obcy (Lo Straniero) – scenariusz i reżyseria
  • 1969 – Zmierzch bogów (La Caduta degli dei) – scenariusz i reżyseria
  • 1970 – Alla ricerca di Tadzio – scenariusz i reżyseria oraz aktor
  • 1971 – Śmierć w Wenecji (Morte a Venezia) – produkcja, scenariusz i reżyseria
  • 1972 – Ludwig – scenariusz i reżyseria
  • 1974 – Portret rodzinny we wnętrzu (Gruppo di famiglia in un interno) – scenariusz i reżyseria
  • 1976 – Niewinne (L'Innocente) – scenariusz i reżyseria
Nagrody:
  • 1972 – Śmierć w Wenecji – Złota Palma Cannes (nominacja), Nagroda specjalna Cannes, BAFTA najlepszy reżyser (nominacja)
  • 1970 – Zmierzch bogów – Oscar za najlepszy scenariusz oryginalny (nominacja)
  • 1967 – Obcy – Nagroda główna MFF w Wenecji (nominacja)
  • 1965 – Błędne gwiazdy Wielkiej Niedźwiedzicy – Nagroda Główna MFF w Wenecji
  • 1963 – Lampart – Złota Palma Cannes
  • 1960 – Rocco i jego bracia – Nagroda główna MFF w Wenecja (nominacja), Nagroda FIPRESCI i Nagroda specjalna MFF w Wenecji
  • 1957 – Białe noce – Złote Lwy MFF w Wenecji (nominacja), Srebrny Lew MFF w Wenecji
  • 1954 – Zmysły – Nagroda główna MFF w Wenecji (nominacja)
Copyright 2000 © Kino Charlie - Wszelkie prawa zastrzeżone - Projekt i wykonanie CharlieWebmedia